Aruba Instant On AP11: Access Point'i Çalıştırmak İçin Windows ICS Kurmak

Yemi bir access point satın alırken beklentim oldukça basitti: cihazı Ethernet'e takacağım, bir IP alacak, web arayüzüne gireceğim, SSID ve şifreyi belirleyip hayatıma devam edeceğim.

Sonuçta ürünün adı Instant On.

Fakat HPE Aruba Instant On AP11 ile yaşadığım kurulum süreci, "instant" kelimesinin network dünyasında ne kadar esnek yorumlanabileceğini gösterdi. Kutudan çıkan cihazı çalıştırabilmek için DHCP Option 6, Windows Internet Connection Sharing, yerel debug arayüzü, cloud onboarding ve firmware partition değişimiyle uğraştım.

İşin daha komik tarafı ise cihaz güncellendikten sonra bütün problemlerin ortadan kalkmasıydı.

Başlangıç: AP11 ve 2020'den Gelen Firmware

Cihaz HPE Networking Instant On AP11. İlk açılışta ZTE H3600 router'a bağladım. Router cihazı düzgün şekilde gördü ve AP11'e:

IP      : 192.168.1.119
Gateway : 192.168.1.1

verdi.

Fakat AP'nin yerel debug ekranında ilginç bir şey vardı:

DNS server address : 0.0.0.0
Device onboarding  : Error
Firmware           : 1.4.1.0 (74478.1)

Firmware sürümü özellikle dikkat çekiciydi. Cihaz kutudan 1.4.1.0 ile çıktı ve build/tarih bilgileri 2020 dönemini işaret ediyordu.

Yerel web arayüzü de oldukça sınırlıydı. IP yapılandırmasında yalnızca:

• DHCP
• PPPoE

seçenekleri vardı. Statik IP veya elle DNS verme seçeneği yoktu.

ZTE DNS Vermiyor mu?

İlk şüpheli doğal olarak router oldu. ZTE H3600'ün DHCP ayarlarında DNS sunucuları zaten açıkça tanımlıydı:

Primary DNS   : 1.1.1.1
Secondary DNS : 8.8.8.8

Daha sonra aynı DHCP sunucusundan IP alan Windows PC'yi kontrol ettim:

DHCP Server : 192.168.1.1
DNS Servers : 1.1.1.1
              8.8.8.8

Yani ZTE, DHCP üzerinden DNS bilgisini gerçekten dağıtıyordu.

AP11 ise aynı DHCP sunucusundan IP adresi ve gateway alıyor, fakat DNS bilgisini 0.0.0.0 olarak gösteriyordu.

Router ve AP birkaç kez cold boot edildi. DHCP lease sıfırlandı. Sonuç değişmedi.

"Instant On" Fakat Önce Cloud'a Ulaşmanız Gerekiyor

Instant On serisinin başka bir sürprizi de klasik Aruba Instant / IAP cihazlarından farklı olarak tam yerel yönetim arayüzünün bulunmaması.

SSID, güvenlik, radyo ayarları ve esas konfigürasyon cloud portalı veya mobil uygulama üzerinden yapılıyor. Yerel IP'deki arayüz esas olarak bağlantı ve troubleshooting amaçlı.

Dolayısıyla ortaya güzel bir tavuk-yumurta problemi çıktı:

AP'nin firmware'ini güncellemek için cloud'a bağlanması gerekiyor.
Cloud'a bağlanmak için DNS gerekiyor.
Fakat kutudan çıkan firmware ZTE'nin DHCP'sinden DNS'i düzgün alamıyor.
Üstelik o firmware'de DNS'i elle girebileceğiniz Static seçeneği de yok.

Gerçek anlamda bir bootstrap deadlock.

Yerel Setup SSID'sini Çıkartmak Bile Bir Macera

AP Ethernet bağlantısı olmadan açıldığında bir süre sonra yeşil/turuncu LED kombinasyonuna geçiyordu, fakat setup SSID'si çıkmıyordu.

Sonunda AP'yi Ethernet linki olan fakat DHCP sunucusu bulunmayan bir bağlantıya taktım. Bir süre sonra LED sabit turuncuya geçti ve:

InstantOn-CA:...

şeklinde setup SSID'si ortaya çıktı.

Bu SSID'ye bağlandıktan sonra:

https://connect.arubainstanton.com

üzerinden yerel arayüze erişebildim.

Ancak burada da eski firmware yüzünden yalnızca DHCP ve PPPoE vardı. Statik IP/DNS seçeneği hâlâ yoktu.

Çözüm: Windows ICS ile AP'ye Başka Bir DHCP Sunucusu Vermek

Bu noktada problemi izole etmek için AP'yi doğrudan PC'nin ikinci Ethernet portuna bağladım.

PC'de iki adet Intel 82575EB Gigabit Ethernet portu vardı. İnternet bağlantısını taşıyan Hyper-V virtual interface üzerinden, ikinci fiziksel Ethernet portuna Windows Internet Connection Sharing (ICS) açtım.

Windows ICS otomatik olarak:

PC / Gateway : 192.168.137.1
DHCP         : Windows ICS
DNS          : 192.168.137.1

şeklinde küçük bir NAT ağı oluşturdu.

AP11 yeniden başlatıldığında bu kez Windows ICS'den düzgün IP, gateway ve DNS aldı:

IP      : 192.168.137.75
Gateway : 192.168.137.1
DNS     : 192.168.137.1

Yani cihaz başka bir DHCP implementasyonundan DNS'i düzgün alabiliyordu.

Bu aynı zamanda problemin genel bir "AP11 DNS alamıyor" problemi olmadığını, eski firmware ile ZTE H3600 DHCP arasında belirli bir interoperability problemi olduğunu düşündüren en güçlü test oldu.

Cloud Nihayet Cihazı Gördü

DNS geldikten sonra AP11 Instant On cloud'a ulaşabildi. Mobil uygulama üzerinden cihaz seri numarasıyla bulundu ve durum bir süre:

Updating

olarak göründü.

AP firmware'i cloud üzerinden indirip birkaç kez reboot etti. Sonunda cihaz online oldu ve SSID oluşturulabildi.

Telefon yeni SSID üzerinden internete çıktı. MacBook ile yaptığım ilk hızlı testte ise yaklaşık 300 Mbit/s gördüm. Yani cihaz çalışmaya başladıktan sonra donanım tarafında söyleyecek pek kötü bir şey yoktu.

Firmware 1.4.1.0 → 3.4.2.0

Firmware güncellemesinden sonra yerel arayüze tekrar girdiğimde tasarımın ve bağlantı seçeneklerinin ciddi biçimde değiştiğini gördüm.

Yeni firmware:

3.4.2.0

idi.

Ve artık IP yapılandırma bölümünde:

• Automatic
• Static
• PPPoE

seçenekleri bulunuyordu.

Ayrıca Primary ve Secondary DNS sunucuları elle girilebiliyordu.

Aynı ekranda:

Portal status     : Connected
Onboarding status : Onboarded

bilgileri de görünüyordu.

Restart sebebinde ise:

CLOUD cmd ... switch-partition-reboot

ifadesi yer alıyordu. Yani firmware güncellemesi cloud üzerinden gerçekleştirilmiş ve cihaz yeni firmware partition'ına geçirilmişti.

Final Test: Tekrar ZTE H3600

Asıl önemli test cihazı Windows ICS'den çıkarıp tekrar ZTE H3600'e bağlamaktı.

İlk bağlantıda AP, Windows ICS'den aldığı eski 192.168.137.78 lease'ine bir süre tutundu.

Daha da ilginci, ZTE H3600 cihaz listesinde AP'nin MAC adresiyle birlikte bu eski 192.168.137.78 adresini görebiliyordu.

Bu, ZTE'nin 192.168.137.0/24 ağına route ettiği anlamına gelmiyordu. AP eski DHCP lease bilgisini kullanmaya devam ediyor ve ağ üzerinde o adresle kendisini duyuruyordu.

Tam bir cold boot sonrasında ise eski lease bırakıldı ve AP yeni DHCP isteği gönderdi.

ZTE'de AP'nin MAC adresine daha önce:

192.168.1.119

rezervasyonu vermiştim.

Yeni firmware ile AP artık ZTE'den her şeyi doğru aldı:

IP            : 192.168.1.119
Subnet        : 255.255.255.0
Gateway       : 192.168.1.1
Primary DNS   : 1.1.1.1
Secondary DNS : 8.8.8.8

Portal status     : Connected
Onboarding status : Onboarded
Firmware          : 3.4.2.0

Peki Problem Neydi?

Elimde paket seviyesinde DHCP capture olmadığı için "1.4.1 firmware'de şu satırda bug var" demek doğru olmaz.

Fakat yapılan testlerin sonucu oldukça güçlü:

1. ZTE H3600 DHCP üzerinden 1.1.1.1 ve 8.8.8.8 DNS adreslerini düzgün dağıtıyordu.
2. Aynı DHCP sunucusundan Windows PC DNS adreslerini sorunsuz aldı.
3. AP11 firmware 1.4.1.0 ile IP ve gateway almasına rağmen DNS'i 0.0.0.0 gösterdi.
4. AP11 Windows ICS DHCP'sinden DNS'i düzgün aldı.
5. Bu bağlantı üzerinden firmware 3.4.2.0'a güncellendi.
6. Aynı AP, aynı ZTE ve aynı DHCP ayarlarıyla 3.4.2.0 üzerinde DNS'i artık sorunsuz aldı.

Dolayısıyla en mantıklı sonuç, AP11'in eski 1.4.1.0 firmware'i ile ZTE H3600 DHCP arasında DNS / DHCP Option 6 seviyesinde bir uyumsuzluk olduğu.

Firmware güncellemesinden sonra aynı donanım, aynı router ve aynı DHCP yapılandırmasıyla problemin tamamen ortadan kalkması bunu oldukça güçlü biçimde destekliyor.

"Instant On"

Donanım çalışmaya başladıktan sonra AP11 gayet iyi. 5 GHz performansı güzel, bağlantı stabil ve cihaz küçük. İlk testte MacBook üzerinden yaklaşık 300 Mbit/s görmek de gayet tatmin ediciydi.

Ama kurulum deneyimi için aynı şeyi söylemek zor.

Bir access point'i devreye almak için:

• cloud hesabı açmak,
• site oluşturmak,
• seri numarasıyla onboarding yapmak,
• LED renklerini yorumlamak,
• yerel debug arayüzüne girmek,
• DHCP ve DNS problemini teşhis etmek,
• Windows ICS kurmak,
• cloud üzerinden firmware güncellemek

zorunda kaldım.

Ve bütün bunlar üzerinde Instant On yazan bir cihazda oldu.

En azından maceranın sonunda AP11 gerçekten "On" oldu.

"Instant" kısmı ise biraz tartışmalı.

Ben Asrı

Yazar: Kaan Karsan

Adam Curtis’in 2002 yapımı BBC belgeseli “Ben Asrı” (The Century Of The Self), tüketim toplumunun nasıl virajlar aşılarak ya da nasıl engeller konularak yaratıldığını anlatan ufuk açıcı bir belgesel. Dört saatlik süresi boyunca izleyicisini ‘defalarca’ baştan yaratıyor.

Sigmund Freud — tipografik portre.

Her şey Sigmund Freud’la başlıyor: “İnsan rasyonel değildir. Bu sebeple rasyonel kararlar vermeye yardıma muhtaçtır. İçgüdülerinin kölesi olarak yaşayan insanoğlunun kontrol edilmesi gerekir.” Psikanalizin dünyanın en mühim çalışma alanlarından biri haline geldiği erken 1900’lerin Freud çağında artık ‘özgürleşmeye’ yönelmiş dünya, zıtlıkların doğurduğu bir kaos tarafından yönetiliyor. Ringin bir köşesinde Freud gibi düşünceler, yani, insanın sadece içgüdülerine bağımlı bir şekilde karar veren, büyük bir felakete sürüklenen ve mutlak suretle gizli bir denetim ağına bağlı olarak ‘kontrol’ altına alınması gereken bir tür olduğu düşüncesi var. Diğer köşede ise ‘liberal’ ütopyaya sınırsızca biat edilmesi gerekliliğini şart koşan psikanalist paradigma... Adam Curtis’in dört saat süresince kafa karıştırdığı kadar zihin billurlaştıran belgeseli “Ben Asrı”, mevzubahis fikirler karşıtlığından yola çıkarak ‘ben olmak’ın tarihini anlatıyor. Elbette ki bu ‘benleşme’ mevzusunun tüm izleği temelde ‘kimlik’ kavramının en yüce belirleyicisi olan kapitalist kitle yönetim metodolojisine dayanıyor. “Ben Asrı”, insanın hikayesini anlattığı kadar insanı kendi ihtiyaçları doğrultusunda biçimlendiren, ‘çok bilinmeyenli’ düzenin tarihini de anlatmaya soyunuyor.

Spot ışıklarının altında değil, kontrol odasında bir adam var. Bu adamın adı Edward Bernays. Bernays bir ‘Freud’cu. Olmaması için hiçbir sebep yok, zira kendisi aynı zamanda Sigmund Freud’un yeğeni... Freud’un çalışmalarının İngilizceye çevrilip alanını genişletmesinde de büyük bir payı var. Lakin Bernays’in ismi psikanaliz alanına yaptığı bu yararsal katkılardan ziyade başka bir atılımıyla anılıyor. Artık her şirkette bir departman olarak rastladığımız ‘Halkla İlişkiler’ biliminin mucidi Bernays. Başka bir deyişle ‘arzu yaratma’ mesleğinin, yani, kapitalizmin direğinin...

Bernays’in böyle bir fikirle çıkagelmesinin ardında Freud’un ideaları var. Sadece ihtiyaçları peşinde koşan insanların o güne kadar asla düşünmedikleri şeyleri arzulamaları gerekiyor. Bu, hayatın dizginini katiyen elinde bulundurmaması gereken insanın dikkatini dağıtmak için geliştirilen, bir nevi bir kontrol mekanizması... Hatta bir açıdan da yeni bir demokrasi anlayışı... Kendi bilinçaltıyla rasyonel kararlar veremeyecek olan, gizli kimliği denetim altında tutulması elzem insan türünün ve aşina hale geldiği demokrasi kavramının ‘rıza mühendisliği’ refakatinde dönüştürülmesi süreci... Böylece yaklaşık yüz yıldır ‘tüketici’ adını verdiğimiz, yani, tahmin edilebilir ve hesaplanmış insan türü üretilecekti.

Edward Bernays, tıpkı şu an tanıdığımız birçok lider gibi demokrasinin muhteşem bir kavram olduğunu, lakin insanların demokrasiye güdümlü olarak kesinlikle ‘mantıklı’ kararlar veremeyeceğini düşünüyor. Mimarı olduğu yeni meslek alanı olan ‘Halkla İlişkiler’ de bu muhtemel irrasyonel kararların dikkatini dağıtacak bir politika üretmeye yönleniyor: Kitleleri yönetenler, insanların doğal ahlaksızlıklarını türlü yöntemlerle ‘uzaklaştırmalılar’. Bu noktada belgeselde çok sembolik bir yer ve önem tutan ‘sigara’ örneğinden bahsetmemiz şart. Tütün şirketleri, kadınların sigara kullanmamasından kaynaklanan bir zarar etme dönemine giriyorlar ve bu gidişatı değiştirmesi için Bernays’in yöntem dağarcığına başvuruyorlar. Dönem toplumunda kadınların sigara içmesini ‘uygun’ görmeyen bir inanış var. Mesleki hayatını Freud’un tespitleri üzerine kuran Bernays, acilen Freud’cu psikanalistlere başvuruyor. Psikanalistler de sigaranın çok derinlerde cinsel bir sembol olduğunu ve eğer ki kadınlar doğru şekilde manipüle edilirse sigara kullanmaya başlayabileceklerini söylüyorlar. Böylece Bernays, sigara ve özgürlük arasında bir bağ kurarak gazetelere tam sayfa ilanlar veriyor; kadınların sigara içerek özgürleşebileceklerini telkin eden metinler yayımlatıyor. Bu sayede erkeklerin dünyasında ‘ayrıcalıklı’ bir yeri olan sigara, kadınların dünyasına bir özgürlük belirteci olarak giriveriyor. Curtis’in belgeseli benzer örneklerle, eşsiz arşiv görüntüleriyle ve tanık göstermelerle özellikle ilk iki bölümü boyunca kitle yönetim formüllerini gözler önüne seriyor.

Belgeselin son iki saatinde ise Freud’cu paradigma, Marilyn Monroe’nun ölümü gibi sembolik olaylarla alaşağı edildikten sonra türeyen ‘ikinci yeni’ tüketici modelinin peşinden gidiyor. Artık dünya insanın baskılanamayacağına ve özellikle cinsel açıdan özgür bırakılması gerektiğine ikna olmuş durumda. Böylece cinsel devrim başlıyor; yeni insan kendi katmanlarını birer birer yok ederek özüne ulaşıyor. Tüketicisinin nasıl davranacağını öngöremeyen sermaye de yeni bir oyun planı geliştirmeye başlıyor. Kabuğunu kıran insan, sonradan ‘tek kişilik sosyalizm’ olarak adlandırılacak bir psikolojinin içine giriyor. Bir şekilde bu ‘öz’ ve ‘kendini gerçekleştirmiş’ insanı kazanmak zorunda olan politik dünya da sıradaki adımlarını bu insanların ışığında atmaya koyuluyor. Adam Curtis, bu yeni vaziyeti iki çok net örnekle, Reagan ve Thatcher iktidarıyla örnekliyor.

Curtis’in iki başyapıtından biri olan “Ben Asrı”, hem insan kimliğine hem de bilincine anlam kazandırıyor. Ziyadesiyle enformatif, ziyadesiyle çarpıcı... İzledikten sonra hiçbir şeyin ‘eskisi gibi’ olmayacağı belgesellerden...

---

Kaynak: Kaan Karsan, “Ben Asrı”, paylaşılan dergi sayfası. Metin görselden aktarılmıştır.

Anahtar kelimeler: Adam Curtis, Ben Asrı, The Century of the Self, Sigmund Freud, Edward Bernays, belgesel, tüketim toplumu, halkla ilişkiler.